نماهایی از سنتوری 2

خُب اول این رو بگم که حضور داریوش مهرجویی توی اون قسمتِ فیلم که در پست قبلی دیدید رو من کشف نکردم. دقتِ دوستم بود؛ امیررضا گوران. بقیه‌ی نکته‌های فیلم رو هم با همفکری هم به‌اش رسیدیم و خُب ضربه‌ی آخر رو من زدم و رفتم تصاویرش رو جدا کردم و اینجا گذاشتم.

حالا هم به 7 نمای دیگر می‌پردازم. 7 نمای دیگر از سنتوری:

اگر مهمان مامان رو یادتون باشه، در بخشی از اون، پسرک به تبلیغ مواد غذایی دلپذیر می‌پرداخت. توی سنتوری هم تلویزیون پارس تبلیغ شده.

حضور سیامک خواهانی توی این کنسرت جالبه. چون فقط اون پشت تکون‌تکون می‌خوره و ویولون نمی‌زنه! صدای بقیه‌ی سازها هم به گوش نمی‌رسه.

اینجا و توی این برنامه هم پیانیست هست، ولی باز، دوربین مهرجویی نسبت به‌اش بی‌اعتناست.

صفحه‌ی اقتصاد روزنامه‌ی شرق: «رئیس صنف بلورسازان: اگر دولت حمایت کند، بلور ایران در دنیا خواهد درخشید.» دو ساله به پسرش سر نزده، اون‌وقت به فکر جهانی‌شدن بلور ایرانه!

سایه‌ی دوربین روی لباس یکی از تماشاگرهای کنسرت کاخ سعدآباد.

تا حالا نمی‌دونستید؟ حالا بدونید. ترجمه‌ی لغتِ فارسیِ «آی‌کیو» میشه: «Einstein»!

من نمی‌دونم با این همه کنایه‌ی مستقیم و غیرمستقیم به پیانو، چرا بعضی‌ها این فیلم رو فیلمی توهین‌آمیز نسبت به موسیقی اصیل ایرانی می‌دونند؟

مربوط: نماهایی از سنتوری
مربوط: داریوش مهرجویی مُرد

نماهایی از سنتوری

این‌ها برخی از نماهای سنتوری هستند، که با بارها مرور فیلم در این یکی-دو ماهه به‌شان رسیده‌ام. جالبه، خوش‌اخلاقتون می‌کنه. درمورد این عکس‌ها، قسمت دومی هم درکار هست.

رؤیا عالمی و امیر حسینی که عروس و داماد مهمان مامان بودند، عروس و داماد سنتوری نیز هستند.

خود مهرجویی هم توی فیلم بازی کرده. توی جشن تولد دارد برای علی‌سنتوری دست می‌زند. باور نمی‌کنید؟ پس اون کسی که زیر فلش قرمز من هست، کی‌یه؟

پدر علی بلورچی، روزنامه‌ی شرق می‌خواند. توی این روزنامه، مثلاً با او که رئیس صنف بلورفروشان است، مصاحبه کرده‌اند.

شمایل حضرت علی، روی دیوار خانه‌ی والدین علی.

علی، لباس حاج‌آقا را هم کشیده. مادرش به‌اش می‌گوید: «ولش کن!» و حاج‌آقا هم سعی دارد دست او را از لباس‌اش جدا کند.

توی عروسی، تمام سازها صدمه می‌بینند، به‌جز این ساز کوفتی! پیانو. مهرجویی هم زیاد از پیانو تصویر نمی‌گیرد.

مربوط: داریوش مهرجویی مُرد